Podyumdan Hakikate Yürüyüş

Kadem-i Şerif Tekkesi’ne doğar doğmaz bırakılan, siyahi bir çocuk olarak İstanbul’a gözlerimi açtım… Hidayet öncesi hikâyem ise 18 yaşında, Taksim Meydanı’nda yürürken bir ajansın beni fark etmesiyle başladı. Annem her ne kadar “Üniversiteye gidecek.” diye diretse de yıllarca kulağına fısıldanan şu sözler belli ki bana kadar ulaşmıştı: “Aliye Hanım, sizin kız manken olsaydı, oyuncu olsaydı…”

Annem, o dünyanın aile hayatı olmadığını söyler durur; babam ise “Dünyaya bir kere geldik, ne istiyorsa yapsın.” derdi. Annem Aliye Güder Gümüşhaneli, babam İlyas Güder Tokatlıydı. Çocuk hasretiyle yanarken beni 14 günlükken evlat edinmişler. On sekiz yaşında modelliğe başladım. Ardından, “Bu mesleğe bir rütbe kazandırmalıyım.” diye düşünüp yarışmalara katıldım. Önce Best Model of Turkey, ardından Best Model of the World oldum. 2005 yılında “Dünya Mankenler Kraliçesi” ünvanını taşımak, o dönem ehli dünya aklımla bana büyük bir gurur gibi gelmişti. Oysa şimdi bakınca… Bir yıl taşınan bir tacın, baki olmayacak bir bedenin esiri olmak; ödül değil, imtihandı. Yıllarımı cahiliye çukurunda yuvarlanır gibi geçirdim de diyebilirim. Yaptığın işin “iyi” olduğunu sanmak, kimseye bir zararın olmadığını düşünmek, “Böyle de idare eder.” diye hayatı tüketmek… Hepsi oyalanmaymış. Sonra o dünyadan uzaklaşma isteği doğdu içimde. Kıldığım namaz mı, Ramazan’da tuttuğum oruç mu, çocuk esirgeme kurumunda yaptığım gönüllülük mü; hangisi vesile oldu bilinmez.

Belki de bir güzel kalbin, “Bu dünya sarhoşluğundan kurtulsun.” diye ettiği duaydı. 2008’de Uğur Karas Beyefendi ile evlendim. Umre, kalbimde saklı bir hayaldi; kimseye söylememiştim. Küçükken komşumuzun getirdiği bir umre hediyesi —oyuncak bir fotoğraf makinesi— vardı. Her çevirdiğimde Mescid-i Nebevî ve Kâbe’nin resimleri görünür, ben de oradaymışım gibi hissederdim. Ehl-i dünya olsak da ruhun temizlenme arzusu vardır insanda.