Nefsin Gölgesinden Tesettürün Işığına

Selamün aleyküm kardeşlerim. Geldiğimiz bu yolculukta nacizane birkaç kelam etmek istiyorum. Hepimizin yaşadığı bu kısa dünya yolculuğunda Rabbim’in beni çok sevdiğine inanırım hep. Yanlış anlaşılmasın bu hiç zorluk yaşamadığımdan değil. İmtihanlarımın zor ve çetin geçtiği çoktur. Sekiz kardeşiz. Büyürken maddi ve manevi özellikle de manevi eksikliğin çok olduğu bir çocukluk geçirdim. Şimdi daha iyi anlıyorum yaz tatillerinde koşa koşa gittiğim komşumuzun Kur’an öğrettiği evi, Ramazan ayında mahalledeki komşularımızın peşine takılıp heyecanla gittiğim teravih namazları, hepsi Rabbimin beni kendi ile nasiplendirdiği en güzel anlardan başka bir şey değilmiş. O yüzden tesadüf yok tevafuk var ve hiçbir şey nasipten öteye gitmiyor. Gün içinde hepimizin başına geldiği olmuştur. Abdestliyiz, ha şimdi kılacağım diye bırakamadığımız dünya işleri yüzünden kaçırdığımız vakit namazlarımız… Nasip olmayınca şartlar sağlansa bile alnımız secdeye değmiyor. O yüzden kardeşlerim Rabbim nasiplerimizi bol eylesin. O zamanlar Rabbimin kendine yakınlaştırdığı kalbimde, bir de tesettür vardı. Ne zaman düşünsem kalbimin küt küt attığını, tesettürlü kardeşlerimi görünce imrenerek baktığımı, cesaretimi bir türlü toplayamadığımı, topladığımda ise ailemden aldığım olumsuz dönütlerle hüzünlendiğimi hatırlarım. Yıllar geçtikçe içimdeki özlem ve istek artarak devam etti. Vakit namazlarımı kıldığımda, beni yaratan, her şeyimi benden daha iyi bilen ve beni tüm kötülüklerden koruyan Rabbimin huzuruna örtünerek, tesettür zırhıyla kuşanmış şekilde çıkmak ve namaz bittikten sonra onu bir kenara koymak çok ağrıma gidiyordu. Düşünsene seni yaratan, her şeyini bilen, seni çok seven Rabbinin huzurunda en güvenli yerdesin ama huzurdan ayrıldığında seni koruyacak zırhını kenara koyup tamamen savunmasız bir şekilde bütün o kötülüklerin içine giriyorsun. Neden bir türlü nefsimi yenip örtünmediğimi bilemiyorum belki gaflet belki de nefis… Ta ki eşimle arkadaşımızın düğününe gidene kadar…