Güzellik: Köklerden Gelen Sessiz Işık

Güzellik, uzun yıllar boyunca aynalara, ışıklara ve dışarıdan bakıldığında görülen çizgilere sığdırılmaya çalışıldı. Oysa bir kadının güzelliği, sadece bedende değil; hafızasında, köklerinde ve kendine ait hissettiği her yerde filizlenen çok daha derin bir hikâyedir. Kimi güzellik bir bakışta, kimi bir gülüşte saklıdır; ancak en güçlü olanı, insanın kendi kökleriyle kurduğu bağda doğar. Hepimiz, içimizde nesillerden taşınan bir iz, bir tohum, bir ses taşırız. Bazen çocukluğumuzun geçtiği evin kokusunda, bazen babaannemizin saçımıza usulca değen parmaklarında, bazen de yalnızca bize ait olduğunu bildiğimiz bir kelimede gizlidir bu bağ. İşte o hatırlayış hâli, bir kadının iç ışığını uyandırır. Bu kökler sadece kim olduğumuzu değil, nasıl parladığımızı da belirler. Aidiyet duygusu güçlendikçe bu içsel ışık duruşumuza, sesimize, hatta yürürken yere bakışımıza bile yansır. Ancak güzellik yalnızca geçmişten gelen bir miras değildir, bugün kendimize nasıl davrandığımızla her gün yeniden şekillenir. Bir kadının kendine gösterdiği özen, sadece bakım ürünlerinden ibaret değildir. Bu özen; kendini önemsemek, ihtiyaçlarını duymak, bedenine ve ruhuna aynı şefkatle yaklaşmak anlamına gelir.