Bir Tebessümle Başlayan İyilik Hareketi

İyilik bazen büyük projelerde, bazen de küçük ama yürekten gelen adımlarda saklıdır. Kimi zaman bir selamda, kimi zaman bir oyuncakta, kimi zaman da pamuk şekerin etrafa yayılan kokusunda… Biz bu gerçeği en derinden, Şubat ayında yaşanan büyük depremin ardından öğrendik.

Depremin yaralarını sarmak için Safa Okulları bünyesinde 17 kişilik bir psikososyal destek ekibi oluşturuldu ve eşiminde aralarında olduğu öğretmen arkadaşlarımız Kahramanmaraş’a doğru yola çıktı. Amaçları yalnızca orada olmak değildi; çocukların yaşadığı ağır tablo içinde onlara bir nebze olsun nefes aldırabilmek, yüzlerinde bir tebessüm oluşturabilmekti. Yanlarında bir tır dolusu oyuncak vardı. Oyuncakların yanında, çocukları o zor ortamdan bir anlığına da olsa uzaklaştıracak oyunlar, etkinlikler ve umut dolu bir niyet taşıyorlardı.

Gittiğikleri her bölgede küçük şenlikler düzenlediler. Oyuncaklar dağıtıldı,oyunlar oynandı, kahkahalara ortak olundu.Belki enkazlar hâlâ gözlerinin önündeydi ama çocukların gülüşleri her şeye rağmen hayatın devam ettiğini fısıldıyordu.Bir çocuğun mutluluğu, insanın yüreğine dokunan en güçlü duygulardan biri olduğunu gördüler.. Orada, o an, eşim kendine bir söz verdi. “Bu mutluluk anları geçici olmamalı. Çocukları mutlu edebilmek için ileride mutlaka bir şeyler yapmalıyım.” Eve gelince uzunca bir süre yaşananları konuştuk. Bu güzel mutluluklar,gülücükler sadece burada, bu olayla sınırlı kalmamalıydı.